Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Τόλμησε!!!

Χάθηκα για τρεις ολόκληρες μέρες… Δεν ξέρω αν το πρόσεξε κανείς… Προφανώς όχι… αλλά πρέπει να το πω… γιατί τόλμησα και πέρασα καλά…
Ήταν ένα ταξίδι μικρό, απρόοπτο, χωρίς πρόγραμμα…
Υπήρχε ένα κομμάτι του εαυτού μου που αρνιόταν πεισματικά να πάει κι ένα άλλο που έλεγε πρέπει να τολμήσεις… Σταμάτα πια αυτή την αυτολύπηση, αυτό το φόβο, αυτή τη δειλία… δεν βγάζει πουθενά…
Αν πεθάνεις, τουλάχιστον να πεθάνεις όρθια…
Κι έτσι τόλμησα… κι ως δια μαγείας πήγε ανέλπιστα καλά… Πολύ καλά… Μετά από πολύ καιρό, μπορώ να πω πως ναι πέρασα καλά!!!
Όμως όπως έχουμε πει… το ρημαδιασμένο υποσυνείδητο είναι άτιμο πράγμα… Όταν πας να ξεφύγεις από τα δεσμά, κάνει τα πάντα για να σε γυρίσει πίσω…
«Όχι κυρία μου… πώς είσαι καλά;;; πώς είναι δυνατόν να είσαι καλά;;; Ένα μαύρο χάλι πρέπει να είσαι…»
Έτσι από το δρόμο του γυρισμού κιόλας, άρχισε τα διάφορα ωραία… μικροφοβίες στην αρχή, πόνοι στο στήθος στη συνέχεια… ξέρεις όλα τα ωραία…
Και σήμερα φυσικά, πήγε να βάλει τα μεγάλα μέσα!!! Μετά από τέτοια νίκη, να πάρεις αέρα;;;
«Όχι κυρία μου… δεν μπορείς να είσαι καλά… πρέπει να είσαι τ’ανάσκελα… εγώ το υποσυνείδητο σου που κάνω τα χατίρια των άλλων και του μικρού ανασφαλούς εγωκεντρικού εαυτού σου, θέλω να είσαι άρρωστη και φοβισμένη κι εξαρτημένη…»
Και σηκώθηκα… oh yes!!! Κι είπα «Σοφάκι, είναι αδύνατον να βγεις από το σπίτι…»
Μετά από λίγο όμως, είπα ξανά πως δεν είναι δυνατόν να κάνω το χατίρι σε τούτο το κακομαθημένο παιδί (κι ας είναι κι ο ίδιος μου ο εαυτός)…
Που και που χρειάζεται και καμιά σφαλιάρα για να συνέρχεται…
Κι έτσι σηκώθηκα και βγήκα και ήρθα στο γραφείο…
Εννοείται πως τα ‘ωραία’ συνεχίζονται… και σφιξίματα στο στήθος… και δυσφορία… και ζαλάδες… και όλα…
Όμως τόλμησα!!!
Για μένα αυτό έχει σημασία…
Πως τόλμησα… πως δεν άφησα το μικρό κακομαθημένο Σοφάκι να πάρει το χαλινάρι από την ενήλικη κι υπεύθυνη Σοφία…
Τόλμησα… κι ο τολμών νικά…


8 σχόλια:

  1. Kαλημέρα Σοφία! Είναι τόσο ακομπλεξάριστα, ειλικρινή και ευσυνείδητα αυτά που περιγράφεις για τον εαυτό σου. Θα τολμήσω να πως καθρεφτίζεις την καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου με πολύ απλό τρόπο. Αν όχι για όλους μας τουλάχιστον για πολλούς νομίζω πως είναι τουλάχιστον παρηγοριά και ανάταση η ανάγνωση τέτοιων κειμένων αλλά και γιατί όχι για όλους μας, αφού κανένας δεν είναι Τέλειος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις

    1. Αντώνη καλησπέρα!!! Έφαγα πολλά χρόνια από τη ζωή μου, για να καταλάβω επιτέλους πως πρέπει να μην κομπλάρω για τον εαυτό μου... να αναγνωρίζω τις ατέλειες και τα λάθη μου... και να με αγαπήσω όπως ακριβώς είμαι... ακόμα βέβαια έχω πολύ δρόμο να διανύσω αλλά τουλάχιστον έχω ακολουθήσει πλέον το σωστό μονοπάτι!

      Διαγραφή
  2. Σε λίγο καιρό πιστεύω θα είσαι μια άλλη Σοφία,που θα αναρωτιέται που ήταν τόσο καιρό!Τότε θα θυμάσαι αυτά που περνάς τώρα και θα χαμογελάς!Δεν θα είσαι λυπημένη όταν θα τα σκέφτεσαι αλλά θα νιώθεις δύναμη και θα έχεις πυγμή!Θα το δεις.. στο εύχομαι ολόψυχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λένα μου, σ'ευχαριστώ για τη δύναμη που μου χαρίζεις...
      Για να είμαι ειλικρινής κι εγώ πιστεύω ότι μια νέα Σοφία βγαίνει στο φως... δεν ξέρω αν είναι καλύτερη ή χειρότερη... τουλάχιστον είναι αληθινή...

      Διαγραφή
  3. Χαίρομαι που νίκησες...κι ακόμη πιο πολύ χαίρομαι που τόλμησες....!!!!
    Καλό σου απόγευμα, εύχομαι όλα να πάνε καλά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ'ευχαριστώ πολύ!!!
      Τελικά δεν είναι ψέμα... Η τύχη βοηθά τους τολμηρούς!

      Διαγραφή
  4. Δεν τόλμησες απλα αγαπητή Σοφια . Τιποτα δεν γινεται τυχαια . Για να ανθίσει αυτη η πράξη που ανθισε στα κλαδια σου , αυτο συμαινει πως μια απο τις ρίζες την υπαρξής σου , βαθυνε και δυναμωσε κι αλλο . Προιόν δουλειάς με τον εαυτο σου ειναι όλα αυτα . Οχι προιόν τυχης . :) Και επειδή εκανα χρόνια να ξορκίσω το συναισθημα του σκύλου που φοβάται το γαύγισμά του (ενα βήμα μπρωστα , ενα πίσω) , ακου και τον Μπαρμπα Σωκράτη τι εχει να μας πει http://www.youtube.com/watch?v=ZlIHiyi2bbg

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αγαπητό μου "Κόκκινο σημάδι" ή "Κόκκινη κηλίδα", έχεις απόλυτο δίκιο... Χρόνια δουλεύω κι εγώ με τον εαυτό μου, προσπαθώντας να ενδυναμώσω έστω και μία από τις ρίζες του... Ίσως λίγο να πήρε τα πάνω της... ίσως επιτέλους να μπορεί να σηκώσει έναν πιο γερό κορμό... Το ελπίζω... Όσο για τον Μπαρμπα -Σωκράτη, θα τον απολαύσω με την ησυχία μου το βράδυ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή